Feeds RSS
Feeds RSS

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

η φύση είναι σαν ζωγραφιά....


Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μου φαίνεται οτι οι πιο όμορφες αναμνήσεις μου είναι στενά συνδεμένες με τη φύση,και οι εκδρομές σε βουνά,χωριουδάκια και παρθένες ερημικές παραλίες ήταν πάντα το καλύτερό μου.Λες και δεν μεγάλωσα στην πόλη.Η απόλυτη γαλήνη.Και κάθε φορά που είμαι μπροστά σε ένα υπέροχο τοπίο, προσπαθώ να κρατήσω μια νοερή φωτογραφία.Λίγο δύσκολο βέβαια...Και τότε είναι που εύχομαι να είχα μια φωτογραφική μηχανή μαζί μου.Να αιχμαλωτίσω τη στιγμή,και το τοπίο μου να μείνει ίδιο,να μην αλλάξει όσες φορές κι αν κοιτάξω.Μια απο αυτές τις εικόνες κράτησα προχθές και σας στέλνω...
Η φύση είναι σαν ζωγραφιά,και ο Θεός ο πιο ταλαντούχος ζωγράφος.Δεν είναι υπέροχη?

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

όλες του κόσμου οι Κυριακές λάμπουν στο πρόσωπό σου!



Δεν γίνεται η κάθε μέρα να ήταν σαν σήμερα??
να μην δουλεύεις,να μην διαβάζω,να μην χρειάζεται να πάμε πουθενά,
να μείνουμε αγκαλιά όλη μέρα.Μόνο αυτό.

Όλες του κόσμου οι Κυριακές
λάμπουν στο πρόσωπό σου...
Τι χρώματα, τι μουσικές
μες στο χαμογελό σου!




Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

Αποφθέγματα Διασήμων Ανδρών - Wisdom Quotes


Σωκράτης Η Δημοκρατία μας αυτoκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία. 

"εν οιδα οτι ουδεν οιδα" - "ένα ξέρω,πως τίποτα δεν ξέρω"


Jean Jacques Rousseau
Ευτυχία δεν είναι να κάνεις αυτό που θέλεις, αλλά να μην κάνεις αυτό που δεν θέλεις.

Σόλων
Μηδένα πρό τού τέλους μακάριζε. (=Πριν από το τέλος της ζωής του να μην θεωρείς κανέναν ευτυχισμένο).

Πλάτων 

Στην περιοχή του γνωστού, η ιδέα του αγαθού είναι τελευταία και μετά βίας διακρίνεται, όταν όμως τη διακρίνει κανείς δεν μπορεί να μην συλλογιστεί πως αυτή είναι η αιτία για όλα γενικά τα σωστά και καλά πράγματα, γεννώντας μέσα στον ορατό κόσμο το φως και τον κύριο του φωτός. Και γιατί μέσα στον νοητό κόσμο αυτή είναι που διευθύνει και παρέχει την αλήθεια και τον νου και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να την ατενίσει αυτός που εννοεί να ενεργήσει φρόνιμα και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή. – (Πολιτεία)

Η άγνοια είναι η αιτία των κακών στους ανθρώπους.

Το παιδί πρέπει να διδάσκεται παίζοντας.

Αριστοτέλης 

Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων.
 

Όταν τα πράγματα δεν γίνονται όπως θέλουμε, τότε πρέπει να τα θέλουμε όπως γίνονται.

Ο σκοπός της τέχνης δεν είναι να αναπαραστήσει την εξωτερική εμφάνιση των πραγμάτων, αλλά την εσωτερική τους σημασία.

Όσοι μελέτησαν την τέχνη της διοίκησης, έχουν πεισθεί ότι η τύχη των κρατών εξαρτάται κυρίως από την εκπαίδευση των νέων.

Albert Einstein

Η φαντασία είναι σημαντικότερη από τη γνώση.

Δυο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, αλλά δεν είμαι σίγουρος για το πρώτο.

Όταν κάθεσαι με ένα ωραίο κορίτσι για δυο ώρες, σου φαίνεται σαν δυο λεπτά. Αν καθίσεις σε μια αναμμένη σόμπα για δυο λεπτά, σου φαίνεται σαν δυο ώρες. Αυτό είναι η σχετικότητα.
Μπενίτο Μουσσολίνι
Κάθε αναρχικός κρύβει μέσα του έναν αποτυχημένο δικτάτορα.
 
Umberto Eco
Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκ, τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση.
Victor Hugo,1802-1885
Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή.
Leonardo di ser Piero da Vinci
Η αδράνεια εξασθενίζει τη δύναμη του νου. 

Mark Twain
Καλοί τρόποι είναι η συμφιλίωση της μεγάλης ιδέας που έχουμε για τον εαυτό μας με τη μικρή ιδέα που έχουμε για τους άλλους.
Ιούλιος Καίσαρ
Καλύτερα πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στη Ρώμη.
Μολιέρος,1622-1673
Η μόνη φιλοδοξία της γυναίκας είναι να εμπνέει τον έρωτα.
Ζίγκμουντ Φρόυντ...........................(Sigmund Freud)
Η Αμερική είναι ένα λάθος.
Μπαρούχ Σπινόζα
Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέγει να αποδέχεται το αναπόφευκτο.
Βόλφγκανγκ Γκαίτε......(Wolfgang Goethe)
Ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι και η Ελλάδα για την οικουμένη.
Οράτιος,65-8 π.Χ.
Η κατακτημένη Ελλάδα κατέκτησε τον απολίτιστο νικητή.
Καρλ Μαρξ
Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.
 

Καλύτερα ένα άθλιο τέλος παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος.
Λουδοβίκος XIV,1638-1715
Κάθε φορά που διορίζω κάποιον σε μια θέση, δημιουργώ εκατό δυσαρεστημένους και έναν αγνώμονα.
Friedrich Nietzsche
Ό,τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό.
Μαρτίνος Λούθηρος,1483-1546,Γερμανός θεολόγος
Οι Τούρκοι είναι ο λαός της οργής του Θεού.



Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009

ονειρεύομαι...

ονειρεύομαι..
 
να με ξεχάσει ο χρόνος..
να με αφήσει πίσω,μαζί σου.
να μην δω αν μπορεί να φθείρει ότι υπάρχει ανάμεσά μας 
-το ξέρω οτι μπορεί-
να με αφήσει στον μικρόκοσμό μου, με κέντρο πάντα εσένα.

ότι ονειρεύομαι, είναι συνδεμένο απόλυτα με σένα...
τότε πως γίνεται κάτι τέτοιες στιγμές να θέλω να φύγω απο σένα, να μην δω ποιά η κατάληξή μας?



πως γίνεται να εύχομαι να μην σε γνώριζα για να μην φοβάμαι μην σε χάσω?

πως γίνεται,αφού είσαι τα πάντα... 
και πως γίνεται να σ'αφήνω να είσαι τα πάντα... 



Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Τώρα που κοιμάμαι πάνω στην καρδιά σου...



Θέλω τόσες σκέψεις να σου πω...
κοιτώντας πίσω νιώθω το βλέμμα σου να λείπει
αν δεν χαθώ,σου το χρωστώ
γιατί έχεις μια αγκαλιά για μένα,να με κλείνει.
Τόσες φορές,ψάχνω τον εαυτό μου στα μάτια σου να δω
κι άλλες φοβάμαι τι θέλω,και τι θες
κι όμως το ξέρω,το παρόν μας είναι αυτό
που ήταν το όνειρο μας στο χθες...
Και ξέρω,το μόνο που έxει νόημα είναι που με κρατάς
τώρα που είσαι μέσα μου,κι εγώ βαθιά σου
τώρα δες,δεν υπάρχει το πριν απ'το "εμάς"
τώρα που κοιμάμαι πάνω στην καρδιά σου...



κοτοπουλάαααακι μουυυ...για σένα.

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

χριστουγεννιάτικες γελοιογραφίες!

έτσι για να γελάσουμε!


 

 

 

 


 




 





και ένα τραγούδι διαφορετικό από τα άλλα!
δείτε αυτό!!!




μην μου πείτε οτι έχετε ακούσει ξανά την "Αγια Νύχτα" έτσι??? χιχι...

 
 

ελπίζω να σας έκανα να γελάσετε!
καλή μας μέρα!

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Τα πιο όμορφα χριστούγεννα θα είναι τα φετινά!


 

Τι όοοοοοομορφα τα χριστούγεννα...
Αυτή η ζεστασιά που μας πιάνει όλους αυτές
τις μέρες!
Δεν ξέρω,είναι τα πολύχρωμα στολίδια που βλέπεις
παντού, τα έλατα που περιμένουν να μπουν σε ένα
ζεστό σπίτι, οι κρύοι δρόμοι που ανυπομονούν για το χιόνι, τα χριστουγεννιάτικα παιχνίδια που έχουν κατακλύσει τα μαγαζιά,τα λαμπάκια που στολίζουν κάθε κήπο και μπαλκόνι και γεμίζουν την ατμόσφαιρα χρώμα...
 
Κάτι μας κάνει όλους να χαμογελάμε περισσότερο αυτό το διάστημα.Eίναι το χριστουγεννιάτικο πνεύμα??
ότι κι αν είναι, τα χριστούγεννα είναι μια ευκαιρία να δείξουμε την αγάπη μας στα κοντινά μας πρόσωπα,αφού η ρουτίνα της καθημερινότητας μας κάνει να ξεχνάμε να την δείχνουμε καμιά φορά.
ας το χαρούμε λοιπόν!
και μην ξεχνάτε.... τα πιο όμορφα χριστούγεννα θα είναι τα φετινά!!!
(το ακούς κοτοπουλάκι????)

σας αφιερώνω το αγαπημένο μου χριστουγεννιάτικο:
 



Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

"ΕMPIRE OF THE SUN - We are the people"

 
 Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει αυτό το καλοκαίρι.
Και πιο πολύ μου θυμίζει εσένα!
 Κάθε φορά που το πετυχαίνουμε στον σταθμό μου λες 
πως σου φέρνει στο μυαλό
την Ύδρα...Και μένα μου θυμίζει το πόσο μου 
έλειπες εκείνες τις μέρες και πόσο πολύ 
φοβόμουν οτι ο χρόνος μακριά μου θα σε άλλαζε...
Δεν έγινε έτσι όμως!
Είσαι εδώ και ότι υπήρχε για να μας χωρίζει έμεινε πίσω, 
στο καλοκαίρι 
που μας πέρασε.Που όσα προβλήματα κι αν έφερε,
όσα μπλεξίματα, να ξέρεις 
πως ήταν το πιο όμορφο καλοκαίρι της ζωής μου....
Γιατί σε γνώρισα!
 
 
 


We lived an adventure
Love in the Summer
Followed the sun till night
Reminiscing other times of life
For each every other
The feeling was stronger
The shock hit eleven
Got lost in your eyes...

I can’t do well when I think you’re gonna leave me, but I know I try
Are you gonna leave me now
Can’t you be believing now...

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για μας μπεμπάκι μου...
και όταν γυρίζεις πίσω και αναλογίζεσαι τι έχασες, 
ή τι λάθη έκανες για να είσαι μαζί μου,
σκέψου και τι κέρδισες και ζυγισέ τα..




Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

"Στην αγάπη είναι ένας"



" Η αγάπη δεν είναι καλοσύνη, στην καλοσύνη είναι δύο, ένας που δίνει και ο άλλος που δέχεται. Ούτε είναι συμπόνοια,γιατί κι εκεί ο ένας πονάει και ο άλλος τον συμπονάει. Δεν την εξαγοράζεις ούτε είναι υποκινούμενη, να την έχεις όποτε την θελήσεις. Στην αγάπη είναι ένας. Κι όταν δυο σμίγουν και γίνονται ένα δεν χωρίζουν! Αν υπάρχει αληθινή αγάπη."
Αυτό μου το είπε σήμερα ένα πολύ πολύ γλυκό μουτράκι.
Και μάλλον έχει δίκιο...



                                     έμεινα εδώ... 





Κάποιο βράδυ σου ‘χα πει πως θέλω
να γυρίσω όλο το κόσμο, όλο το κόσμο
Και συ μου γέλασες γλυκά και μου πες
το φιλί μου μυρίζει δυόσμο, μου μυρίζει δυόσμο

Κάποιο βράδυ σου ‘χα πει πως θέλω
να πετάξω σαν πουλί πάνω από το κόσμο
Και συ ζωγράφισες φτερά σ' ένα λευκό χαρτί
και μου πες φως μου, μη φύγεις φως μου

Έμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα
Έμεινα εδώ να μη φοβηθείς
Να μη μείνεις μόνη σου και 'γω στο τίποτα
Έμεινα εδώ να μη μαραθείς

Κάποιο βράδυ μου ‘χες πει πως πρέπει
να γεννήθηκα για σένα, μόνο για σένα
Και 'γω σε πήρα αγκαλιά και χάθηκα
στα μάτια σου τα μαγεμένα, τα μαγεμένα

Κάποιο βράδυ μου ‘χες πει πως δε μπορείς
να ζήσεις μια στιγμή χωρίς εμένα
Και ‘γω δε μίλησα ξανά
γιατί στα χέρια μου είχα εσένα μόνο εσένα

Έμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα
Έμεινα εδώ να μη φοβηθείς
Να μη μείνεις μόνη σου και ‘γω στο τίποτα
Έμεινα εδώ να μη μαραθείς

 


Καλό μήνα σε όλους μας!

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Θα σε κρύψω στον βυθό μου...

Το ξέρεις πως θα 'θελα να μείνω εκεί
όταν σ'αφήνω εχω μια άδεια αγκαλιά
το ξέρεις μαζί σου θέλω να με βρίσκει το πρωί
κάνε τον χρόνο να πάψει να μετρά...

Θέλω να είμαι απ'τα όνειρά σου ένα βήμα
την ανάσα σου να νιώθω στο λαιμό μου
θάλασσα εσύ κι εγώ να σκάω στο κορμί σου κύμα
έλα μαζί μου,δεν σε βλέπουν,θα σε κρύψω στον βυθό μου...

Το ξέρεις πως θα 'θελα να μείνω,αυτό μόνο
όμως δεν έφυγα ποτέ αληθινά
αν δεν με πιστεύεις ρώτησε τον χρόνο
θα σου πει,κάθε μου σκέψη μαζί σου ξενυχτά..

Κλείστα μάτια σου αγάπη μου,
είμαι εκεί κοντά.
Καληνύχτα...

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Η πιο λάθος οπτική...

 

Xθές μιλούσα με μια φίλη μου περί σχέσεων, και συγκεκριμένα
για ένα κοντινό μου πρόσωπο.
Της έλεγα το πόσο περίεργο μου φαίνεται για κάποιον με τόσο τρυφερά και ειλικρινή αισθήματα όπως αυτός να μην έχει δεθεί συναισθηματικά με κάποια στο παρελθόν.Γιατί για μένα δεν είναι δικαιολογία οτι δεν συνάντησες κάποιον που να αξίζει τον κόπο, δεν χρειάζεται να ναι τέλειος κάποιος για να τον αγαπήσεις, η αγάπη σου τον κάνει τέλειο.
Και με αφορμή αυτό, μου ξεκίνησε μια κουβέντα που μου προκάλεσε έκπληξη, γιατί δεν μπορούσα να σκεφτώ οτι μπορεί να βλέπει την αγάπη έτσι κάποιος.
Γιατί μέχρι τώρα θεωρούσα δεδομένο οτι όλοι την βλέπουν με τον ίδιο τρόπο. Ερωτεύεσαι, θες να έχεις τον άλλο δίπλα σου όοοοσο περισσότερο γίνεται, θες να μάθεις τα πάντα για αυτόν, τα πάαααντα, και γνωρίζοντας τον καλύτερα, με τον καιρό, είτε αρχίζεις να τον αγαπάς είτε φεύγεις γιατί ξεθυμαίνοντας ο ενθουσιασμός είδες πως δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο να σε δένει μαζί του.Όλα μέσα στη ζωή είναι...

Μου είπε λοιπόν, οτι πως γίνεται να αγαπήσεις κάποιον όταν δεν ξέρεις αν σ'αγαπάει αυτός? Και να του εμπιστευτείς τον βαθύτερο εαυτό σου όταν δεν ξέρεις αν αύριο μεθαύριο θα φύγει? οτι γιατί να μπείς σε τέτοια ταλαιπωρία??

Κι εγώ αρχικά δεν ήξερα τι να απαντήσω, μου φάνηκε τόσο αυτονόητο το πόση αξία έχει να αγαπάς και να αγαπιέσαι που δεν ήξερα τι να πω.
Μου φάνηκε εγωιστική αρχικά η αποψή της, να έχεις την απαίτηση αρχίζοντας μια σχέση να σε αγαπήσει ο άλλος για να μην πληγωθείς εσύ, αλλιώς τον απορρίπτεις και μένεις μόνος σου στην ησυχία σου.Ούτε εσύ μπορείς να εγγυηθείς το ίδιο.Ένα ρίσκο είναι όλα.
Συμβόλαιο είναι η αγάπη? 
Θα σου δώσω 5 κιλά αγάπη και απαιτώ να μου δώσεις τα ίδια??
Μετά, σκέφτηκα οτι όλη αυτή η στάση είναι ένας τεράστιος φόβος. Που εξαιτίας του έχανε οτι καλύτερο.
Αν δεν είναι η αγάπη οτι καλύτερο υπάρχει στη ζωή τότε τι είναι?????
Για να πάρεις αγάπη όμως, πρέπει να δώσεις, πρέπει να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο και να ανοιχτείς στον άλλο.Ακόμα και αν φοβάσαι οτι μετά μπορεί να μετράς πληγές.Δεν γίνεται αλλιώς!
Δεν ξέρω αν την έπεισα,αλλά ξέρω οτι έτσι είναι. Έτσι πρέπει να είναι!
Και αξίζει να το ζήσεις είτε τελειώσει νωρίς, είτε σε κάνει κομμάτια... ότι και να γίνει.
*** Ξέρω οτι θα τα διαβάσεις όλα αυτά.Δεν είναι η αποψή μου απλά, δεν είναι ότι τα βλέπω όλα μέσα απο ένα ροζ συννεφάκι και επιφανειακά όπως μου λες συνήθως,
 έτσι είναι.Και εσύ είσαι αυτή που θα χάσει αν δεν το καταλάβει.








Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

πότε δεν θα φοβάμαι τον χρόνο??






Πιο μικρή, διαβάζοντας μυθιστορήματα αγάπης, ονειρευόμουν να ζήσω κι εγώ κάτι δυνατό, μια αγάπη που θα κρατήσει για πάντα.
Μεγαλώνοντας, είδα πως το να κρατήσει κάτι για πάντα είναι πολύ δύσκολο.
Είναι αδυσώπητος ο χρόνος... Όλα τα φθείρει και δεν αφήνει τίποτα στη θέση του.
Και κάτι τέτοιες στιγμές, που νιώθω ότι έχω όλο τον κόσμο μες τα χέρια μου, γιατί βρήκα τον έρωτα που ούτε σε μυθιστόρημα θα μπορούσα να βρω, φοβάμαι για το τέλος της δικής μου ιστορίας...
Είναι αστείο...όταν δεν έχεις κάτι που θές, φοβάσαι οτι ίσως ποτέ δεν το αποκτήσεις, όταν το έχεις φοβάσαι μήπως το χάσεις. Και πότε τελοςπάντων δεν φοβάσαι??







 ψάξε με...  (κάνετε κλίκ για να ακούσετε το τραγούδι)
Στίχοι: Γιάννης Καραλής
Μουσική: Γιάννης Καραλής
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Δάντης


Ψάξε με
με τα νυχτιάτικά σου μάτια
πάρε με στα πιο υγρά σου μονοπάτια
τίποτα δε θα με κάνει να μη σ' αγαπώ.

Ψάξε με μες τις Δευτέρες που μου λείπεις
πάρε με γίνομαι άγαλμα της λύπης
χάνομαι, την πιο παράλογη αγάπη ζω

Κι όταν δε θα σ' αγαπάω
πιο πολύ θα σ' αγαπώ,
κι όταν πάψω να σ' το λέω
δε θα ζω....

Ψάξε με σαν να μαι εγώ ο πειρασμός σου,
πάρε με στις μαύρες τρύπες των ματιών σου.
Βρίσε με, με την ιδέα σου μονάχα ζω.
Ψάξε με στην πιο βαθιά υπόσχεση σου
πάρε με, είμαι τραγούδι στη φωνή σου
Βγάλε με από το δίλημμα αυτό που ζω.

Κι όταν δε θα σ' αγαπάω
πιο πολύ θα σ' αγαπώ,
κι όταν πάψω να σ'το λέω
δε θα ζω.
...

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009

''Η αγάπη βρίσκεται στα καθημερινά πράγματα... Δεν χρειάζεται πυροτεχνήματα για να την προσέξεις.''




Eίναι γλύκας σας λέω, γλύκας!Το πιο γλυκό κοτοπουλάκι του κόσμου.


Νομίζω οτι ο κυριότερος λόγος που με κάνει να ξετρελαίνομαι μαζί του είναι οτι με κάνει να νιώθω παιδί. Όοοοχι οτι είμαι κ τόσο μεγάλη πια, αλλά κ παιδί δεν με λες!
Λοιπόν σήμερα είχαμε μαζευτεί στο σπίτι του αγοριού της Έφης,κι αφού φάγαμε,αφού χαζολογήσαμε όσο χαζολογήσαμε,τι τους ήρθε και λέγανε ιστορίες γνωστών τους που έχουν σχέση με δαιμονισμούς και παραφυσικά πράγματα γενικότερα, που μόνο που τα θυμάμαι μου σηκώνεται η τρίχα.Μια φοβία με όλα αυτά την έχω και την παραέχω, γιατί έχω διαβάσει πολλά σχετικά και έχω ακούσει ακόμα περισσότερα, κι αυτά είναι που σε τρομάζουν περισσότερο, γιατί ενα βιβλίο εντάξει πες το αμφισβητείς αλλά κάτι που στο λέει κάποιος που ξέρεις και εμπιστεύεσαι πως να το αμφισβητήσεις??
Φεύγοντας λοιπόν απο κει,και περπατώντας μέχρι το αυτοκίνητο ερχόντουσαν στο μυαλό μου λόγια και εικόνες απο την συζήτηση πριν και φύλλο να κουνιόταν δίπλα μου έλεγα φάντασμα θα ναι! Τι σου είναι το μυαλό, είναι να μην σου μπεί η ιδέα... δεν ξέρω αν το 'χετε πάθει!
Μπαίνω στο αυτοκίνητο βιαστική,να φτάσω γρήγορα γρήγορα σπίτι,και πριν προλάβω να στρίψω στη γωνία, το κοτοπουλάκι ήταν πίσω μου,μου αναβόσβησε τα φώτα και με ακολούθησε σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι. 
Για να μην φοβάμαι.
Κι εγώ τι άλλο να γράψω? δεν βρίσκω λέξεις.
Ξέρω... δίνω σημασία σε πράγματα που δείχνουν τόσο καθημερινά και απλά... όμως στα καθημερινά απλά πράγματα βρίσκεται η ευτυχία.

τάδε έφη Ιφιγένεια...χα χα...
κι είτε φαίνεται παιδιάστικο είτε όχι είναι αλήθεια!
αναλωνόμαστε και αφήνουμε τον χρόνο να μας προσπερνάει περιμένοντας τι??? η αγάπη υπάρχει παντού γύρω μας, κι εμείς περιμένουμε πυροτεχνήματα για να την προσέξουμε...
ψέματα???


Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009



Που πάει η αγάπη????                          


 

Mερικές φορές σκέφτομαι που πάει η αγάπη....
Κοιτάω πίσω μου,και βλέπω ανθρώπους που έχω αφήσει στο παρελθόν,
που έχω ξεχάσει και μ'έχουν ξεχασει.
Φιλίες που ήταν πολύ σημαντικές και αγάπες που νόμιζα πως θα μείνουν για πάντα.
Πώς γίνεται όλα αυτά να χάθηκαν?

Είναι επειδή δεν μας ένωσε στην ουσία κατι δυνατό?
ή ετσι ειναι η φυσική ροή των πραγμάτων?
φταίει ο χρόνος, που είναι αμείλικτος?
ή μήπως εμείς που δεν αγαπάμε όσο μπορούμε?




Στ'αλήθεια χάνεται???
Στ'αλήθεια μπορεί να χαθεί??




Αγάπη,τι δύσκολο πράγμα...



                                      


Στίχοι: Κώστας Λογοθετίδης & Νίκος Γρίτσης
Μουσική: Νίκος Καλλίνης
Πρώτη εκτέλεση: Νότης Σφακιανάκης

Αρχή και φινάλε
σκοτάδι και φως
αγάπη πανάρχαιο δράμα
σ' ακούω καρδιά μου
δεν είμαι κουφός
αγάπη, τι δύσκολο πράγμα.

Σωρός αναμνήσεις
δεν πάει καιρός
αγάπη και γέλιο και κλάμα.
Στο τέλος δεν ήμουν
πολύ τυχερός
αγάπη, τι δύσκολο πράγμα.

Οι αγάπες χάνονται
σβήνουν σαν τ' αστέρια
φεύγουν σαν τα καλοκαίρια.

Οι αγάπες χάνονται
σβήνουν σαν τ' αστέρια
φεύγουν σαν τα καλοκαίρια
φεύγουν σαν τα καλοκαίρια.

Κολλάει ο χρόνος
δεν πάει εμπρός
και συ δεν μου στέλνεις πια γράμμα
δεν θες να με ξέρεις
λες κι είμαι εχθρός
αγάπη, τι δύσκολο πράγμα.



























Καλλιτέχνης:
Μιχάλης Χατζηγιάννης

Συνθέτης:
Μιχάλης Χατζηγιάννης

Στιχουργός:
Ελεάνα Βραχάλη












Μοιάζουν οι ώρες να' ναι μεγάλες ανηφόρες
σαν να παλεύω έτσι αισθάνομαι και ζω
μοιάζουν οι ώρες να πέφτουν πάνω μου σαν μπόρες
κι οι αναμνήσεις να ρίχνουν πάλι κεραυνό

Κάτι στη ψυχή είναι ακόμα τόσο ευσυγκίνητο
κλαίω σαν παιδί όταν πάω εσένα να σκεφτώ
ώρες στη σιωπή ώρες στη δουλειά και στ' αυτοκίνητο
βράδυ και πρωί ψάχνω τρόπους για να ξεχαστώ

Πού είναι η αγάπη που μ' ανέβασε στα σύννεφα
Δώσε μου κάτι τώρα που πέφτω, να σωθώ
πού είναι η αγάπη να μου αποδείξει πριν το τέλος
αν είναι απάτη ή αν είναι κάτι μαγικό

Μοιάζουν οι ώρες να' ναι αφιλόξενες σα χώρες
όπου δεν βρίσκω το καταφύγιο που ζητώ
μοιάζουν οι ώρες να 'ναι μεγάλες ανηφόρες
σαν να παλεύω έτσι αισθάνομαι και ζω

Κάτι στη ψυχή είναι ακόμα τόσο ευσυγκίνητο
κλαίω σαν παιδί όταν πάω εσένα να σκεφτώ
ώρες στη σιωπή ώρες στη δουλειά και στ' αυτοκίνητο
βράδυ και πρωί ψάχνω τρόπους για να ξεχαστώ

Πού είναι η αγάπη που μ' ανέβασε στα σύννεφα
Δώσε μου κάτι τώρα που πέφτω, να σωθώ
πού είναι η αγάπη να μου αποδείξει πριν το τέλος
αν είναι απάτη ή αν είναι κάτι μαγικό









TΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ







Στίχοι: Γιώργος Κλεφτογιώργος
Μουσική: Σοφία Βόσσου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου





Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε
μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε
πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται
τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται ...

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας ....

Τα φιλιά σου στο λαιμό μου μοιάζουνε με θαύματα
σαν τριαντάφυλλα που ανοίγουν πριν απ΄τα χαράματα
στων ματιών σου το γαλάζιο έριξα τα δίχτυα μου
στις δικές σου παραλίες θέλω τα ξενύχτια μου

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας....





 Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που μπορούν να συνδέσουν κάθε τους όνειρο 
με ένα πρόσωπο,και κάθε τους χάδι με ένα κορμί......Τα πιο όμορφα όνειρα είναι αυτά που είναι τόσο δεμένα με τα όνειρα αυτού που αγαπάς, που δεν μπορούν να υπάρξουν ξεχωριστά, δεν μπορείς να τα διαχωρίσεις, αλλιώς παύουν να είναι όνειρα.....






Οne love - U2                                                                        
http://www.youtube.com/watch?v=ipoZbsc_3eU






Is it getting better
Or do you feel the same
Will it make it easier on you now
You got someone to blame
You say...

One love
One life
When it's one need
In the night
One love
We get to share it
Leaves you baby if you
Don't care for it

Did I disappoint you
Or leave a bad taste in your mouth
You act like you never had love
And you want me to go without
Well it's...

Too late
Tonight
To drag the past out into the light
We're one, but we're not the same
We get to
Carry each other
Carry each other
One...
Have you come here for forgiveness
Have you come to raise the dead
Have you come here to play Jesus
To the lepers in your head

Did I ask too much
More than a lot
You gave me nothing
Now it's all I got
We're one
But we're not the same
Well we
Hurt each other
Then we do it again
You say
Love is a temple
Love a higher law
Love is a temple
Love the higher law
You ask me to enter
But then you make me crawl
And I can't be holding on
To what you got
When all you got is hurt
One love
One blood
One life
You got to do what you should
One life
With each other
Sisters
Brothers
One life
But we're not the same
We get to
Carry each other
Carry each other
.... 






Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009


Ερωτικά ποιήματα:


Pablo Neruda - Sonnet XVII









Δεν σ’αγαπώ σαν να ήσουν τοπάζι
Ή όπως σβήνει τη φωτιά  ένα βέλος από γαρίφαλλα
Σ’αγαπώ όπως τα σκοτεινά πράγματα πρέπει να αγαπιούνται,
Μυστικά, μεταξύ της σκιάς και της ψυχής
Σ’αγαπώ σαν το λουλούδι που ποτέ δεν ανθίζει
Αλλά κουβαλάει μαζί του το φως των κρυμμένων του ανθών
Χαρης την αγάπη σου ένα μόνιμο άρωμα
Έρχεται από τη γη και ζεί μυστικά στο σώμα μου
Σ’αγαπώ χωρίς να ξέρω πως, πότε, από πού.
Σ’αγαπώ απευθείας, χωρίς πολυπλοκότητες ή περηφάνεια
Σ’αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω άλλον τρόπο
Από αυτόν: οπου δεν υπάρχω, δεν υπάρχεις ούτε εσύ
Τόσο κοντά είμαστε, που το χέρι σου στο στήθος μου είναι το χέρι μου
Τόσο κοντά, που τα μάτια σου κλείνουν όταν αποκοιμιέμαι.    


 
Μονόγραμμα - Ελύτης  




Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα-- ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.

V.

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους
Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι

Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο
Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά
Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά

Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου
Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό
Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο
Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς
Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής
Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης

Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή
Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή

Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει
Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο
Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα ν’όλα της τά βοτάνια

Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη
Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο
Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση
Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.


VI.

Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά
τής θάλασσας

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !


VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδειο.